het wapen van Brasschaat

Op 4 november 1823 besloot de Koning der Nederlanden om Brasschaat, toen een gehucht van de gemeente Ekeren, tot afzonderlijke gemeente te verheffen. Jan-Baptist Aerden werd tot burgemeester benoemd en op 9 september 1824 vond de eerste gemeenteraad plaats. Nochtans was de definitieve afscheiding van Ekeren pas een feit op 1 januari 1830. Aerden stierf als burgemeester op 3 februari 1829, dus nog voor de definitieve scheiding van de moedergemeente. Vanaf het ontstaan van de gemeente werd een eigen gemeentezegel gebruikt. Op dit zegel vinden we in het midden "Province d'Anvers", en aan de buitenzijde de inscriptie: "Administration de la commune de Brasschaet". Op 18 november 1913 werd Brasschaat bij Koninklijk Besluit in de adeldom verheven op eensluidend advies van de minister van Binnen- en Buitenlandse Zaken en de Heraldieke Raad. De bemiddeling van gouverneur en oud-burgemeester de Baillet-Latour heeft zeker op deze beslissing gewogen. Het wapen dat Brasschaat verkreeg, werd beschreven in een oorkonde van 18 november 1913: "In rood, een zilveren zalm, recht gelegd, vergezeld in het hoofd van twee ruiten van 't zelfde, alles omringd van acht zoomsgewijze geplaatste Sint-Andrieskruisen, insgelijks van zilver: het schild links gehouden door een Sint-Antonius aan de voet van de heremijt liggende, insgelijks links, een geklokt varken, alles van zilver".

Het wapen van Brasschaat is een herinnering aan de blazoenen van: de Heren van Breda door de Sint-Andrieskruisjes, de familie de Lalaing door de Ruiten en de Prins van Salm-Salm door de Zalm. In vroegere tijden en vast van de twaalfde eeuw af, hoorde de heerlijkheid van Ekeren voor het grootste gedeelte, en zeker voor het tegenwoordige grondgebied van Brasschaat, de Heren van Breda toe. Later is deze heerlijkheid overgegaan naar de Graven (later Hertogen) van Hoogstraten. Deze heren waren de "de Lalaings" en nadien de "Prinsen van Salm-Salm".

De afbeelding van Sint-Antonius met het geklokte varken bevond zich eertijds in het zegel dat gedrukt werd op de akten van de aloude kapel. Deze kapel, die aan de oorsprong ligt van Brasschaat, was toegewijd aan de Heilige. Later is ze vervangen door wat thans de voornaamste kerk van de gemeente is, de Sint-Antoniuskerk op het Armand Reusensplein.   


de vlag van Brasschaat

Bij een feest, georganiseerd ter ere van graaf de Baillet Latour, werden de openbare gebouwen en woningen versierd met de kleuren van de familie de Baillet: blauw en geel. Dat bleven geruime tijd de Brasschaatse kleuren; ze zijn echter nooit officieel vastgelegd. In 1979 stelde de gemeenteraad bij Koninklijk Besluit de officiële gemeentevlag vast. De beschrijving luidde: "Drie banen van rood en wit en van rood, hoogte der verhouding 1, 3, 1, met op de witte baan het gemeentewapen". Sindsdien zijn rood en wit de officiële kleuren van de gemeente Brasschaat.

eigentijds beeldmerk

Het wapenschild bestaat 92 jaar, de vlag 26 jaar. Het gemeentebestuur was van oordeel dat een hedendaagse en vooruitstrevende communicatie ook de juiste instrumenten vereist, één daarvan is een nieuwe look wat we willen tonen via een herkenbaar en sterk beeldmerk, uniek voor onze gemeente. Het gemeentewapen, dat trouwens beschermd is, zal in de toekomst verder gebruikt worden in het zegel van de gemeente en op plechtige akten en documenten. De officiële vlag wordt niet gewijzigd. De gemeente koos bewust voor een nieuw en fris logo met een eigentijdse, dynamische en kwaliteitsvolle uistraling; een gemeente die er is voor jong en oud. De handtekening, een gekrulde uitlopende letter b, staat symbool voor het engagement van de gemeente en haar bestuur. Naast de herkenbare beginletter b, sluit het onderschrift Brasschaat verdere twijfel uit. De rode kleur komt voort uit de kleuren van het wapenschild en vlag. Het is een krachtig logo dat bovendien esthetisch is en zeker niet modegebonden, eerder tijdloos.